Infoworld

Als Amerika in de IT het voorland voor Europa is, moeten we ons wellicht zorgen maken. Door ontslagen, bezuinigingen, uitbesteding en incompetent management, is de maat daar vol. IT-ers nemen wraak met hun eigen vorm van rechtspraak.

De gemoederen liepen hoog op in een datacentrum in San Francisco op vrijdag 20 juni. In een groots mediaspektakel nam één enkele techneut het op tegen het management, de media en de wet. Al jaren broeiden er spanningen tussen netwerkbeheerder Terry Childs en zijn managers. Het bereikte het kookpunt op één van de heetste dagen van de zomer.

Er werd beweerd dat Childs eerder die dag een nieuwe manager lastig had gevallen, en later het belangrijkste datanetwerk van San Francisco had gegijzeld. Hierdoor belandde hij in de gevangenis, op beschuldiging van het breken van de Computer Fraud and Abuse Act. De rechter legde een borgsom op van 5 miljoen dollar.

Al snel verschenen er blogs van techneuten over de zaak van Childs, met boze berichten en onverhulde dreigementen: “Veel IT-werknemers zijn gedoemd te werken met incompetente leiders”, “Ik heb situaties meegemaakt in het verleden waarin je gewoon niet kunt winnen, waarbij het management me gewoon heeft laten vallen... en ik verdedig mezelf ook” en “Dit had net zo goed over mij geschreven kunnen worden, als ik om me heen zou gaan slaan in mijn stad.”

De relatie tussen managers en IT-ers is altijd moeilijk geweest. Het belangrijkste probleem is dat de twee worstelen met begrip en respect voor wat de ander doet. Elke paar jaar verslechtert de relatie als gevolg van aanvaringen op het kruispunt tussen business en technologie. Van het Y2K-debakel tot prijzige bedrijfssoftware tot kostenbesparende maatregelen zoals offshoring en uitbesteding.

De laatste paar jaar zijn de gemoederen binnen de IT-afdeling gestaag opgelopen tot een recordhoogte. Met zoveel onzekerheid en spanning, veroorzaakt door een sputterende economie, zit de IT-er op zijn afdeling te binnenvetten en is het wachten op een uitbarsting.

En de complexe technologie waar bedrijven tegenwoordig van afhankelijk zijn, ligt midden in de vuurlinie.

De druk neemt toe

Veel IT-ers werken op onderbezette afdelingen, tegen onrealistische verwachtingen en onder dagelijkse onzekerheid over hun baan. In nieuwsberichten wordt beweerd dat er nog meer in IT zal worden gesneden, wat de zorgen alleen nog maar vergroot. Elke IT-er die voor dit artikel is geïnterviewd, wilde alleen praten onder voorwaarde van anonimiteit, uit angst voor represailles vanuit het management.

Neem deze observaties van een IT-medewerker van de University of California: “We zijn continu onderbezet en hebben doorgaans niet het benodigde budget ter beschikking om aan de eisen te kunnen voldoen,” zegt de werknemer. En dat wordt alleen maar erger, want de campus probeert, in een wanhopige poging geld te besparen, zoveel mogelijk technisch werk te centraliseren, aldus de werknemer. “Dit veroorzaakt meer problemen dan het oplost” omdat de gecentraliseerde dienstverleningsgroep ook een enorm gebrek aan middelen heeft. “Ze staan er net zo voor als wij en kunnen net zo min als wij continuïteit garanderen voor projecten of zelfs services,” zegt de werknemer.

De universiteit is niet uniek. “De druk is toegenomen,” zegt Nanette Orman, een psycholoog in Silicon Valley die IT-ers helpt grip op hun leven te krijgen. “Er vallen ontslagen en degenen die overblijven moeten de rommel opruimen. Ze moeten langer werken en sneller werken.” David Walsh, voormalig netwerkengineer bij Apple, klaagde het bedrijf deze maand aan omdat het van hem eiste dat hij meer dan 40 uur per week zou werken zonder passende compensatie.

Maatregelen

In een tijd als deze houden veel werknemers belangrijke informatie achter om hun baan veilig te stellen. Maar IT-werknemers kunnen meer schade aanrichten dan alleen het achterhouden van cruciale informatie, of het zoekmaken van dat soort informatie bij hun vertrek. IT-ers hebben een unieke positie: ze hebben toegang tot allerlei soorten gevoelige informatie en systemen die ze als troef zouden kunnen gebruiken. Ze zouden bijvoorbeeld bedrijfsemails tegen kunnen komen die gevoelige informatie bevatten over de managers die bepalen wie er mag blijven bij de volgende ontslagronde. Of ze kunnen een systeem zodanig ontwerpen dat zij er schade mee kunnen veroorzaken, of het volledig kunnen overnemen, als ze dat nodig vinden. Zo hebben ze wat achter de hand als ze zich bedreigd voelen.

Zelfs IT-ers zijn het erover eens dat Childs zo nu en dan zijn boekje te buiten ging. Hij wordt er bijvoorbeeld van verdacht bepaalde netwerkinstrumenten zodanig geconfigureerd te hebben dat het netwerk niet zonder zijn hulp zou herstarten na een stroomstoring. “Ik denk dat dit zijn manier was om met zijn gevoel van ongemak om te gaan,” zegt psycholoog Orman.

Dit is de onbesproken achilleshiel van bezuinigingen: meer kennis en macht wordt in handen gegeven van een kleiner aantal mensen – of zelfs één enkel persoon, zoals in de zaak Childs. Als deze persoon afwezig is, of erger, is er niemand die genoeg kennis heeft van het systeem om het meteen over te kunnen nemen. Belaste werknemers hebben bovendien de tijd niet om in detail elke verandering en alles wat ze doen te documenteren, dus is er vaak geen dossier om op terug te vallen.