Infoworld

Een netwerktelefoontje van een week geleden nam een verrassende wending. In de dagelijkse file belde ik met Anton (gefingeerde naam). Ik ken Anton ruim 10 jaar. Eerst als kandidaat voor een sales managers-positie binnen de ICT en later als opdrachtgever, toen hij VP of Sales was voor iets ernstig ingewikkelds met Java & performance management. Anton had 15 jaar voor grote beursgenoteerde US clubs gewerkt en werkte nu sinds 2 jaar voor een kleine Nederlanse technology starter.

Uit ervaring weet ik dat de culturele verschillen tussen de beursgenoteerde US clubs en Nederlandse startups enorm kunnen zijn. Ik had hem dan ook, toen hij bij mij aanklopte voor advies, afgeraden deze overstap te maken. De motivatie van Anton om toch in te stappen op dit avontuur was tweeledig: 1. Anton zocht een meer entrepreneurial baan waar hij directer op de primaire processen en het algemeen management van het bedrijf kon gaan functioneren en 2. hij wilde aandelen in het bedrijf verwerven zodat hij uiteindelijk bij verkoop / overname van de onderneming zijn aandelenpakket om kon zetten in startkapitaal voor zijn eigen bedrijf. Beide werd geboden.

Tot op heden pakte het goed uit voor Anton, dacht ik. Anton bevestigde dat hij on target lag met zijn verkoopinspanningen. Maar hij realiseerde dit helaas wel ten koste van zichzelf en zijn eigen arbeidsvreugde. Was het nog leuk? Nee, want veel van zijn collega's waren ge-outsourced naar een bekend lage-lonen-land en zijn werkgever kwam werkafspraken niet na: het beloofde marketing budget bleek virtueel en was door zijn baas gealloceerd om bugs uit de software te halen; het product dat hij verkocht bleek niet voor 100% gereed, zodat na een verkoop de problemen begonnen, en bij gebrek aan een after sales verantwoordelijke binnen de muren werd Anton aangesproken op niet functionerende software. En bij aanvang van zijn dienstverband was er nog een pre-sales consultant, maar helaas was de pre-sales onlangs met een aantal maanden vertrekpremie overgelopen naar de concurrent. Vervanging bleef uit.

Erger nog: van zijn originele uitgangspunten om zich te verbinden aan deze Nederlandse onderneming was niets terecht gekomen. Het enige proces waar Anton zich mee mocht bemoeien was het sales proces en de werkelijke waarde van zijn aandelenpakket bleek het financiële equivalent van six-pack toiletpapier. Anton was op zoek naar een oplossing. Hij wilde verder, buiten de muren van zijn huidige werkgever. Verder betekende in dit geval verder als zelfstandig ondernemer. Hij realiseerde zich namelijk dat hij door de ervaringen van de afgelopen twee jaren helemaal klaar was om het zelf beter te gaan doen. Sterker nog: achteraf gezien was hij twee jaar geleden ook al klaar geweest voor het zelfstandig ondernemerschap. Tijdens ons gesprek werd, na een incubatietijd van ruim 24 maanden, een nieuwe ondernemer geboren.

Al met al een uitermate nuttig inzicht. Soms is het beter uit je comfortzone te komen en direct te vertrouwen op je onderbuikgevoel. Binnenkort gaat Anton zijn baan opzeggen en zijn aandelen aanbieden aan zijn directeur. Krijgt Anton niet de prijs die hij in gedachten heeft, dan houdt Anton ze gewoon nog even in zijn portfolio. De tweede financieringsronde zit er aan te komen en dat geeft hem vast betere onderhandelingsruimte om het leed van de afgelopen twee jaren te compenseren. De file loste zich op en ik was bijna op de plaats van bestemming. Anton en ik namen afscheid en ik wenste hem sterkte met het bouwen van zijn eigen toko in de komende periode.

Harald Agterhuis is Executive Searcher en Ondernemer. Zijn specialisatie en interessegebied is de ICT-branche. Momenteel geeft hij samen met zijn collega's bij FusionSearchers uitvoering aan ICT-gerelateerde executive search-opdrachten binnen diverse verticals. Naast deze verticals assisteert hij continu technology bedrijven bij de invulling van hun personeelsbehoefte.